Nee, het is absoluut geen korhoen die vogel , afgebeeld in het Infobulletin van december 2014. Het is een parelhoen en wel een helmparelhoen (Numida meleagris), ook bekend onder de naam poelepetaat of op zijn Frans poule pintade, alias pauwkip of 'Zhij'.
Deze Geerdinkhoffer is nu tien jaar oud en zijn of haar geschiedenis is hieronder beschreven.

fauna parelhoender

Er waren eens twee parelhoenders, waarschijnlijk ontsnapt uit een van de Bijlmerse kinderboerderijen. De kinderboerderij van boer Floor had indertijd een hok vol met deze tamelijk uitheems uitziende vogels.
Ze sjokten wat door de buurt en op een goede dag, 21 augustus 2004, waren ze opeens met zijn zeventienen. Vader, moeder en vijftien kuikens, variërend in de kleuren zwart, grijs en wit. Het was een komisch gezicht. Ze groeiden snel. Zo af en toe verdwenen er een paar. Een enkeling kon je in platgereden vorm terugvinden op de straat.
Ze poepten dat het een aard had en hun domein beperkte zich niet alleen tot de weiden, plantsoenen en straten, maar ook de balkons en de daken waren een geliefde plek. Ze kunnen namelijk vliegen. Poep alom dus. Hun stemgeluid is niet melodieus te noemen. Bij onraad of wellicht als afbakening van hun territorium klinkt er een bijna niet te imiteren gekrakeel. Het geluid van een gewone kraaiende haan is zalf voor de oren vergeleken bij het volume en de ritmische intensivering van hetgeen de parelhoender voortbrengt ten teken van: hier regeer ik.

Die ene pauwkip wordt Zhij
Op een dag zag ik een witte middelgrote aanhangwagen staan op het parkeerterrein. Er waren netten gespannen in het plantsoentje en er bekroop me een onaangenaam gevoel. De hoenders verschenen niet meer en ik heb me laten vertellen dat ze vergast waren, waarschijnlijk wegens overlast.
Groot was mijn vreugde toen er een paar dagen later toch weer twee volwassen exemplaren in de tuinen verschenen. Die waren de dodendans ontsnapt. Edoch, één exemplaar had een slecht pootje. En weer wat later was er nog maar eentje over.
Mijn kleindochter was vier toen zij de overgebleven parelhoender zag: 'oma, een pauwkip'. Zo noemen we hem nu nog steeds. Het geslacht is niet duidelijk.
Bijna dagelijks wordt mijn tuin aangedaan. De parelhoender fleurt mijn bestaan op, zacht tokkend, even naar binnen kijkend om zijn aanwezigheid te melden. Een handje vogelvoer in de winter en wat stukjes sla, vooral harde stronkjes, lever ik met liefde. De gedragingen heb ik een jaar lang vastgelegd in een dagboekje, dat ik tevens voorzag van wat snelle schetsjes. Daarin noem ik de parelhoender Zhij.
Ter gelegenheid van Zhijns tienjarig bestaan heb ik onlangs geprobeerd een heus portret in acryl te schilderen. Dat viel me nog niet mee.

Wat zijn het voor vogels?
Ter geruststelling van de buurtgenoten, die ook zo kunnen genieten van deze vogel: volgens Wikipedia kan de helmparelhoender wel twaalf jaar oud worden.
Parelhoenders zijn grondvogels, leven als paartjes bij elkaar, zijn alleseters en wroeten net als kippen met hun klauwen de grond om. De helmparelhoender eet vooral zaden, fruit, slakken, spinnen, wormen, maar ook kikkers, hagedissen, kleine slangen en teken. Vooral dat laatste insect spreekt me aan als pleidooi voor het voortbestaan van Zhij. Liever door een parelhoender opgegeten dan in mijn huidplooien gekropen, toch?
Oorspronkelijk komen de helmparelhoenders uit Afrika. Zij leven ten zuiden van de Sahara. Hun biotoop: warme, redelijk droge en open vlaktes met enkele bomen en struiken.
Zij kunnen vliegen, maar geven de voorkeur aan lopen. Op een dag soms wel tien kilometer.

Tot slot
Wanneer Zhij komt te overlijden, lijkt het me reuze leuk als er een beeld gemaakt kan worden. We hebben beeldhouwers genoeg in de Geerdinkhof.
Overigens schijnt er een standbeeld te zijn van de Tullepetaon in Roosendaal, de stad die deze naam in carnavalstijd draagt. Het is een parelhoen met carnavalssteek op de kop en een boerenkiel aan.

Bron: nl.wikipedia.org/wiki/helmparelhoen