Infobulletin gaat ditmaal op bezoek bij Leonard en Annemarie Grijpma. Ze wonen nu ruim vier jaar op Geerdinkhof, in een van de Van Stigt-hofjes. Er zijn inmiddels drie kinderen: Vlinder (zes jaar), Max (drie jaar) en Emma (anderhalf).

Wonen familie grijpsmaDe kinderen springen van enthousiasme ongeveer tegen ons op, en nadat ze hun naam tegen ons hebben gezegd, willen ze ook ónze namen weten. Ze stralen dezelfde ontvankelijkheid uit als hun ouders, die zonder aarzeling ja zeiden tegen medewerking aan interview en fotosessie. Ook blijven ze er tijdens het gesprek gezellig bij zitten en laten ze zich zonder enig tegenstribbelen op de foto vereeuwigen.

Bankstel
De Grijpma's zijn jonge dertigers met allebei een baan en een druk gezinsleven. Ze werken beiden in de financiële sector aan de Zuidas en hebben elkaar daar ook ontmoet. Voordat we het grapje kunnen maken roept Annemarie zelf al: 'ja, we zijn een bankstel'.

'We woonden in de Watergraafsmeer aan de krappe kant en wilden een ruimer huis om een gezin in te kunnen grootbrengen,' zegt Annemarie. Onze wens was om in de buurt van onze werkplek te blijven wonen. We zochten op Funda in de eerste plaats op perceelgrootte en woonoppervlakte en kwamen steeds weer dit huis in Geerdinkhof tegen. De foto's zeiden ons niet zo veel, dus we gingen kijken; en zo is het gekomen.'

Zuidoost: interessant stadsdeel
De kinderen gaan op school in de Kersenboom, op de Sniep. Het is een brede school, met kinderopvang en ook buitenschoolse opvang. 'Op zich was schoolgaan in de eigen buurt ook wel goed geweest, maar dit komt ons gewoon beter uit,' zegt Leonard die ronduit gelooft in Zuidoost: 'Het is een van de interessantste stadsdelen, dat een flinke ontwikkeling doormaakt. En daar wonen we nu dus, met als voordelen: dicht bij de metro, dicht bij uitvalswegen en bij het groengebied Bijlmerweide.'

Nadelen van hun huidige woonplek kunnen Leonard en Annemarie niet zo snel noemen. Annemarie heeft nog steeds wel last van vliegtuiglawaai, Leonard is daar inmiddels aan gewend. Verder is de rotonde bij Ganzenhoef een bron van enige ergernis: 'als je daar vaststaat met een auto vol kinderen...' Een uitvalsweg door de Bijlmerweide zou wel handig zijn, mijmert Leonard hardop, maar schrikt van zijn eigen woorden en maakt meteen duidelijk dat dat niet de bedoeling is. Verder kennen ze het negatieve imago dat de Bijlmer bij veel buitenstaanders nog steeds heeft, maar ze mogen graag spelen met het shockeffect van de mededeling dat ze 'in de Bijlmer wonen'. Kortom, daar staan ze boven.

Gemeenschapszin
Hun eigen woonbuurt Geerdinkhof ervaren ze in ieder geval als een soort van gemeenschap waar de mensen minder anoniem langs elkaar heen leven dan in de stad. Het feit dat er dingen worden georganiseerd, dat er een zangkoor is en een buurtblad. 'Die gemeenschapszin is erg belangrijk voor je woongenot,' zegt Annemarie. 'Maar een dorp zou ik het niet willen noemen, als je meer op jezelf wilt leven, is dat hier ook goed mogelijk.' Zelf organiseerden ze een burenborrel voor de bewoners van hun hofje, kort nadat ze er waren komen wonen. 'Dat vonden die anderen ook leuk, dat ze elkaar weer eens uitgebreid spraken. Iedereen was er.' Met die gemeenschapszin zit het bij de Grijpma's zelf dus wel goed, waarbij ook vermeld mag worden dat de oudste dochter als een van de 'Milieukids' op zondagmiddag het zwerfafval in de buurt te lijf gaat.

Aanvankelijk had Annemarie het idee dat het gros van de bewoners van Geerdinkhof van een oudere generatie was dan zijzelf; dat bleek later wel mee te vallen. Toch mogen er wat haar betreft nog wel wat meer gezinnen met kinderen komen. Via die kinderen worden er ook weer gemakkelijk contacten met anderen gelegd. En misschien komen die ouderen toch ook wel goed van pas, want het gezin Grijpma overweegt om voor een dag in de week een oppasmoeder of -oma te gaan inschakelen!

Het huis aangepast
Aan het huis zelf hebben Leonard en Annemarie inmiddels het een en ander aangepast. Zo hebben ze een uitgebroken tussenwand teruggeplaatst om de drie kinderen elk een eigen slaapkamer te bieden. Het sanitair werd aan de gezinseisen aangepast, met op de bovenverdieping een extra badkamer en een speciaal wasmachinekamertje ('bij ons staat dat ding de hele dag aan'). Opmerkelijk genoeg vervingen ze een van de karakteristieke schuifpuien door vaste vensters, met de mogelijkheid 'een raampje open te zetten... met zo'n schuifpui kan dat niet; wij vinden die ouderwets'. De andere schuifpui zal op termijn ook vervangen worden. En zo gaat dat, met een nieuwe generatie bewoners.

Ook de tuin onderging een ingrijpende verandering. Annemarie: 'De vorige bewoners waren erg op hun privacy gesteld. Dat hadden ze onder andere geregeld met een dichte beplanting. Wij hebben eigenlijk alles eruit gehaald, behalve de randbeplanting, en er een kindvriendelijke tuin van gemaakt. Ze spelen er het hele jaar door in.' Het vrolijk rondslingerende buitenspeelgoed en de schommels getuigen ervan. Wat ook goed uitkwam, was het imponerende hek dat de vorige eigenaar liet plaatsen. 'Dat voorkomt mooi dat de kinderen de straat op rennen waar we vlak langs wonen. De buurvrouw noemt het onze leeuwenkooi. Wij hebben wel het hek elektrisch bedienbaar laten maken, dat is handiger omdat we onze auto ook binnengaats parkeren.' Dat het hek in de buurt ook onder andere bijnamen bekend was, horen ze nu voor het eerst. De mooiste bijnaam vinden ze 'de ambassade'. 'Die houden we erin,' gniffelt Leonard. 'Zelf zou je zo'n hek niet neerzetten, maar weghalen doe je het ook niet.'

Hoe ziet Annemarie de Geerdinkhof momenteel in hun wooncarrière? 'Nou, voorlopig zitten we hier goed. En zolang we in Amsterdam werken, willen we hier ook wonen. Natuurlijk droom je wel eens van een huisje op het platteland met kippetjes en andere dieren, maar dat is nog ver weg.' Leonard: 'En misschien gaat het met ons wel net zo als met veel gastarbeiders: voor je het weet, zit je je hele leven hier!'