Half negen in de morgen: kinderstemmen vullen vrolijk het Geerdinkhofje. Daar gaan ze, groot genoeg om al zelf te fietsen, soms met vriend(innet)jes erbij. Op weg naar school, vader of moeder nog wel mee, de meesten naar Wereldwijs (die u, lezer, misschien beter kende als de Bijlmer Montessori).

Wonen lilian vosEén van hen is Julie, 8 jaar en welbespraakt. Is zus Simone (10) al snel gearriveerd bij Wereldwijs, Julie moet nog verder, naar Bijlmerdrie in Kantershof, want daar woont Wereldwijs sinds september met enkele klassen in.
Julie kan wel aarden in de buurt. Naar argumenten hoeft ze niet te zoeken. "Er zijn genoeg kinderen, je hebt geen last van auto's, behalve dan van die hardrijder die altijd over het voetpad scheurt. De natuur is mooi, je kunt lekker buiten spelen en als je op het grasveld valt doet het geen pijn. In de zomer kun je zwemmen in het water vlakbij en in de winter schaatsen op het ijs" (dat je dan wel samen met pappa hebt schoongeveegd, Julie). "Er komen allerlei mensen langs uit de flats in de buurt, met hond. En bejaarden die naar de bank op het steigertje gaan; of verliefde stelletjes. Het zijn allemaal best aardige mensen. Behalve dan die ene meneer die ons domme ganzen noemt - of zegt-ie eenden?"

Julie, je verjaardagsfeestjes vind je altijd hartstikke leuk. Met alle vriendjes en vriendinnetjes worden jullie dan een stel smurfen. Of Harry Potterfiguren. Of piraten. En de hele buurt kan meegenieten. Dit jaar met jullie als Indianen. En wat was het een paar jaar geleden superleuk toen jullie allemaal dokters en verpleegsters waren. Nog nooit waren de pleisters zo grappig genezend.
Er is in de buurt gemopperd over het gladde asfalt op het voetpad bij het steigertje. Maar om te skeeleren is dat fantastisch. En ook om er schitterende krijttekeningen op te maken. Veel Geerdinkhoffers hebben vertederd naar de strip van Simone gekeken, of naar jouw slingertekening 'Mamma ik hou van jou', die eindigde bij jullie tuinhekje.
En zo komen we dus bij jouw mamma, Lilian Vos.

Lilian
Lilian komt uit Limburg, is er geboren en getogen. Kreeg haar creatieve opleiding aan de Kunstacademie van Maastricht. Ging voor stage naar Amsterdam. En heeft sindsdien niet meer ergens anders gewoond. Dat komt natuurlijk ook doordat Mark, Amsterdammer uit Friesland, haar op het goede moment tegenkwam.
Waar anderen van kunnen dromen, beleefden zij meteen: wonen in het Centrum en genieten van het Sarphatipark en de dynamische buurt eromheen. Of, daarna, profiteren van alle hippe winkels in de buurt van de Utrechtsedwarsstraat. "Maar als je kinderen krijgt, ga je die wijken anders ervaren. Vanaf 160 cm hoog is het stadsleven niet hetzelfde als vanaf 50 cm kinderhoogte". De voorrechten van het Centrum opgeven, oké, maar dan moet er wel iets tegenover staan.

Het geheim van Amsterdam
Wat doe je dan? Een beproefde formule: niet wereldvreemd zijn, dankzij fietstochtjes. Informatie oppikken van kennissen. En zélf op onderzoek uitgaan. In dit geval ook 's avonds om 11 uur de metro nemen om uit te proberen 'hoe dat voelt'. Waar wonen ze dus inmiddels acht jaar? "In het grootste geheim van Amsterdam".

Fietsen
Fietsen, dat doet Lilian veel (dat bleek al). Nog steeds naar het werk, op een ontwerpbureau op de grens van Zuid en West, dus niet echt naast de deur. Naar de vaste plekjes van vroeger om gezellig boodschappen te doen. Of simpelweg naar de Poort.
De buurt
Aan vrienden en kennissen in de buurt geen gebrek, of dat nu via school of andere kanalen tot stand komt. "Je kunt niet zeggen dat Geerdinkhof een grote vermenging van culturen vertoont. Wel maakt de mix van allerlei bevolkingsgroepen deel uit van de Bijlmer-leefomgeving. Dat was overigens óók een reden om destijds naar deze wijk te trekken. Ik blijf me er wel over verbazen dat buitenstaanders daarover nog vaak bangig doen. Des te meer valt te betreuren dat dit jaar TorenTijd niet is doorgegaan - dat prachtige evenement met een variatie aan bewoners en geuren."
"Deze buurt betekent voor mij de rust en ruimte van een dorp, met bewoners met een stadse mentaliteit: leven en laten leven, geen roddelcircuit, maar wel altijd klaar staan voor elkaar. Wat wil je nog meer?"

Geen promotieverhaal!
"Een promotieverhaal moet dit niet worden. Ik zou kunnen klagen over het weinig verheffend taalgebruik dat ik soms op school hoor. Maar is dat iets specifieks voor híer? Het lijkt me niet."
En wordt Geerdinkhof langzamerhand een bejaarde wijk? "Er zijn betrekkelijk weinig jonge kinderen. Hoe komt dat? Doordat de eerste bewoners, met hun toen jonge kinderen, hier zijn blijven wonen omdat zij het hier fijn wonen vinden! Heel wat oma's en opa's van nu waren de jonge ouders van zo'n twintig, dertig jaar geleden."

Zo herken je de ervaren fietser: bij regen ziet Lilian steeds het zonnetje weer tevoorschijn komen.