Voor het Infobulletin van februari 2009 mocht ik het stokje doorgeven. Aan wie zou ik dat eens doen? Er wonen vele interessante mensen op de Geerdinkhof. Ik kwam uit bij iemand met wie ik jaren geleden heb samengewerkt. Hoe zou het met hem zijn? Een interview zou een mooie gelegenheid zijn om dat te vragen. Zo belde ik dinsdag 27 januari jl. aan bij Hans Burggraaff, wonend op Geerdinkhof nummer 348. Na het gebruikelijke kopje koffie startte het interview. Mijn vragen richtten zich op drie gebieden: het wonen hier in de Geerdinkhof, zijn sportieve activiteiten en wat hij belangrijk vindt in het leven. Maar ik begin met hem bij u te introduceren.

Wonen hans burggraaff Hans is vader van twee dochters en van beroep arts. Op een kleine onderbreking na werkt hij zijn hele werkzame leven voor de spoorwegen. Hij is schakel tussen de NS en de Arbo-dienst. Het accent in zijn werk is verschoven van het bestrijden van ziekteverzuim naar het gezond houden van de gezonde medewerkers en het liefst tot ver na hun pensioengerechtigde leeftijd. Dat betekent dus nadruk leggen op leefstijl en gedragsverandering. Hans kan hier heel bevlogen en uitvoerig over vertellen. Niet het vingertje opheffen en zeggen: het is fout dat je te weinig beweegt en te veel eet, rookt en/of drinkt, maar mensen dat zelf laten inzien en gezond gedrag belonen.

Hans woont al vanaf 1980 in de Geerdinkhof. Toen hij hier kwam wonen waren er nog hele delen van de buurt niet bebouwd. De huizen in zijn blok waren een beleggingsproject van het bedrijf BAM en zijn in 1978 opgeleverd. Ze stonden te koop voor 400.000 tot 500.000 gulden. Het was in die tijd echter huizencrisis. In 1980 waren er van de tachtig objecten slechts vier verkocht. Met als gevolg dat de prijs met de helft zakte en het aantrekkelijker werd om ze te kopen, zelfs al stonden ze in de Bijlmermeer. Toen het Binnengasthuis en het Wilhelminagasthuis samen opgingen in het AMC (1983), werd de Geerdinkhof een aantrekkelijk woongebied voor medewerkers van het AMC.

Diverse redenen waren voor Hans aanleiding om dit huis te kopen. De belangrijkste is wel dat hij naast goede vrienden kon komen wonen. Vrienden met wie hij al eerder had geprobeerd tot gezamenlijke huisvesting te komen, wat niet was gelukt. Andere redenen waren: de huizen waren mooi, relatief groot en met tuin, wat in Amsterdam een grote luxe is. Heel veel groen in de buurt en dat zou nog meer worden, want men was bezig met de voorbereiding van de Floriade die in 1982 haar poorten zou openen.

Op tweede paasdag 1980 ging Hans de woning bekijken, op derde paasdag heeft hij gekocht en op 1 juni is hij verhuisd. En... nog nooit een dag spijt gehad, op een lichte ergernis na: het is nooit helemaal donker en het is nooit helemaal stil. Maar daarvoor woon je ook te dicht bij de stad, relativeert hij. De stad, waar zijn familie van buiten meer profiteert van de voorzieningen dan hij. Maar hij geniet van de theoretische mogelijkheid om concerten etc. te bezoeken. Wel is hij regelmatig op zaterdag te vinden bij Scheltema-Holkema. Zijn tochtje op de fiets ernaar toe, dwars door de stad, vindt hij nog het leukst. En wat te denken van ijssalon Venetiƫ in de Scheldestraat: het lekkerste ijs in de omgeving en een absolute aanrader voor iedereen die van ijs houdt.

Hans is heel sportief: hij doet aan fietsen en rennen. Iets wat hij naar hartenlust in de Geerdinkhof en omgeving kan doen. Zo je huis uit, heerlijk het Diemerbos in, langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Maar ook tennissen bij Strandvliet en schaatsen op de Jaap Edenbaan en uiteraard onlangs op natuurijs. Elke donderdagavond en zaterdagmorgen is hij van oktober tot en met maart op de Jaap Edenbaan te vinden. Zaterdagmorgen zelfs op het on-weekendse tijdstip van 07.00 uur. En dat al vanaf 1985. En hij krijgt dan schaatsles. Als ik mijn verbazing uit over schaatsles krijgen (met het accent op les) terwijl je het al zo goed kunt, legt Hans mij geduldig uit dat het bij schaatsen gaat om met zo min mogelijk energie zoveel mogelijk vaart te maken. Dat het een mix is van conditie en techniek. Met het ouder worden loopt je conditie terug en dan is het zaak om dat met techniek te compenseren. Maar het plezier om met een aantal mensen, oud en jong, rijp en groen te schaatsen staat bovenaan. En waar praten ze over...? Men maakt prognoses over wanneer er weer op natuurijs geschaatst kan worden. En elke week worden die prognoses weer bijgesteld...

Wat vindt Hans belangrijk in zijn leven? Als eerste noemt hij zijn kinderen: Janneke van 22 jaar en Ellen van 19 jaar, beiden op dit moment in het buitenland. Janneke doet een promotieonderzoek in Cambridge en Ellen is drie maanden in Thailand op vakantie. Belangrijk is ook genieten van relatief kleine dingen. Hans ziet dat mensen enorme eisen stellen aan zichzelf, onhaalbare doelstellingen hebben en zichzelf en anderen daarmee tekort doen. Als derde noemt hij gemeenschapszin. Op mijn vraag wat hij hiermee bedoelt, antwoordt hij: 'vele handen maken licht werk'. Hans is lid geweest van de ouderraad van de basisschool in Geerdinkhof, hij was voorzitter van de schaatsclub en doet de schoonmaak van het clubhuis van de tennisvereniging. "Als je het met elkaar doet en niet meteen rekent van wat kost het mij, dan is het pas leuk." Obama heeft gezegd, en hij treedt hiermee in de voetsporen van Kennedy: "Vraag niet wat de maatschappij voor mij kan doen, maar wat ik voor de maatschappij kan doen." Dat lijkt me wel een mooi slot van dit interview.