De deur gaat open. Loek, breed lachend zoals altijd: "Wil je koffie of thee ?" Wij kennen elkaar al jaren. Vandaag gaat het over Loek en haar grote liefde voor het schilderen. Maar vooral over haar passie en belangstelling voor de klassieke muziek, het pianospelen en de muziektherapie.

Wonen loek stijlenAllereerst een terugblik naar Heerlen, Den Haag en tenslotte Amsterdam waar het gezin Stijlen met vier kinderen zich zou vestigen. Loek was inmiddels vijftien en wilde niets liever dan pianiste worden. Het conservatorium lokte. De basis was gelegd in Heerlen. Loek vertelt met liefde over pianoles aan de muziekschool. Op jonge leeftijd kregen de leerlingen solfège, van blad zingen en ook compositie. Dit alles zou later van pas komen.
In Den Haag kreeg ze pianoles van de organist/pianist Carel Pleijzier met o.a. veel etudes van Czerny. Toen hij hoorde dat zij met haar vader naar een uitvoering van Bachs Matheus Passion zou gaan, werd de hele partituur op les doorgenomen en geanalyseerd. Herman Krebbers speelde de vioolsolo bij de aria "Erbarme Dich". Een voorrecht om zo grondig voorbereid op je dertiende een eerste uitvoering mee te maken. "Elk jaar weer geniet ik hier van."

Uiteindelijk worden je keuzes op heel jonge leeftijd bepaald. Loek vertelt hoe haar ouders in Amsterdam de piano de deur uit wilden doen. Dit spoorde haar aan om de pianostudie door te zetten, om later eventueel naar het conservatorium te kunnen - wat geholpen heeft: de piano bleef. Zij ging werken bij de Stichting Jeugd en Muziek en organiseerde er mede de eerste jeugdconcerten voor middelbare scholieren door het KCO, het Koninklijk Concertgebouw-orkest. Met de zorg voor twee kinderen en een gezin waarvan haar toenmalige echtgenoot basklarinettist was in het KCO, zette zij haar ambities opzij. "In die tijd was dat zo".

Loek is een veelzijdige vrouw, die haar hele leven is blijven studeren naast haar werk. Mij intrigeerde het hoe zij uiteindelijk bij de muziektherapie was terecht gekomen en hoe zij was gaan werken met verstandelijk gehandicapten. Na een studie VWO volgde een studie aan de sociale academie Cultureel Werk. Zij wilde werken met jongeren, verandering brengen in hun levensomstandigheden, straatproblematiek aanpakken etc. Voor haar scriptie koos zij voor de muziektherapie. Zij is gaan inventariseren hoe deze werd gebruikt in de verschillende instellingen van de gezondheidszorg. Loek vertelt over haar kennismakingen met de pioniers van dit vakgebied. Zo bezocht zij het Sinaï-centrum, waar aan jonge mensen met een verstandelijke handicap gewerkt werd volgens de methode Gretene-von Sury. Zij bezocht ook een paar dagverblijven voor mensen met een verstandelijke handicap in Leiden. Hier lag haar taak voor de toekomst te wachten!
Nu kwam dan toch de eigen muziekstudie, want een staatsexamen Algemene Muzikale Vorming was nodig om als muziektherapeut te kunnen werken. Loek werkte in die hoedanigheid vele jaren bij de Stichting "Ons Tweede Thuis", een stichting voor mensen met een verstandelijke handicap. Later werd zij er clustermanager van een paar dagcentra.

Samen met een logopediste ging Loek een programma uitwerken. Cliënten met taalproblemen werden geholpen. Loek schreef liederen. Met eenvoudige melodieën en teksten als "Tikke, takke, tokke, wij tikken met de stokken" werden er spelenderwijs maat, ritme, melodie en articulatie geoefend, en tevens aandacht gecreëerd voor het individu en het groepsproces.
In die jaren was de muziektherapie in ontwikkeling en werd het ook een keuzevak aan het conservatorium in Amsterdam. In Nederland werden, onder anderen door Loek, internationale congressen georganiseerd.

Haar man is docent psychologie en pedagogiek aan het Conservatorium van Amsterdam en als psycholoog werkzaam in de zorg voor mensen met een handicap. Samen delen zij de liefde voor de muziek en het werken in de gezondheidszorg.

In 1996 verhuisden Loek en haar man van de binnenstad naar de Geerdinkhof. Het bleek een groot maar positief besluit te zijn. Samen genieten zij van de omgeving. "Ik heb tot mijn verrassing de stad geen moment gemist", zegt Loek. Sinds enige jaren worden huisconcerten georganiseerd. Jonge muziekstudenten van het conservatorium, die zich op examens voorbereiden, kunnen hier een try-out doen voor vrienden en kennissen.

Loek heeft eindelijk tijd voor de piano. In de woonkamer staat een vleugel met daarnaast een berg met speelgoed voor de kleinkinderen. Aan de muur hangen schilderijen van onder andere haar dochter Liesbeth van Keulen, die net als haar grootouders, schilder is geworden. "Ik kan hiervan genieten en intussen heeft het schilderen bij mij ook zijn plek gevonden".