In een vorig nummer van het Infobulletin, maart 2014, werd een gezin geïnterviewd dat nog maar net in de Geerdinkhof was komen wonen.

Ook in dit 'Verhaal achter de omslag' komen nieuwe bewoners aan het woord, maar eigenlijk zij zijn tevens oude bekenden. Hoe dat zit?

Op de laatste dag van deze schitterende zomer, met zijn Indian staartje, heb ik een afspraak met het gezin van Melle de Boer in de Geerdinkhof.

Melle, een sportief uitziende dertiger, doet open en ik stap in een ruime hal met twee openslaande deuren die toegang geven tot  grote woonkamer met open keuken.
Daar bevindt zich een gemêleerd gezelschap. Op een grote diepe bank zit een jonge vrouw die een baby'tje de borst geeft, omringd door twee levendige meisjes en vader Melle. De redactieleden Herma en Fia zijn eveneens aanwezig voor het maken van de coverfoto.

Wie zijn Melle en Estelle?
Melle de Boer is in de flat Develstein geboren en opgegroeid in de Geerdinkhof. Hij heeft er tot ongeveer zijn twintigste jaar gewoond.
Estelle Mazzucotelli is afkomstig uit Frankrijk.
Het gezin bestaat uit moeder Estelle, vader Melle, hun dochters Romane en Carice, respectievelijk vier en twee jaar oud en zoon Pacôme die veertien dagen geleden is geboren. Melle en Estelle hebben elkaar in China leren kennen. Zij volgden daar een cursus na hun afstuderen. Melle heeft 'Communicatie Creatief' bij de Hogeschool INholland gestudeerd en Estelle deed 'Marketing en Management' in Lyon. Zij kennen elkaar nu bijna tien jaar. Na de periode in China hebben ze contact gehouden. 'En zo is 't gekomen', zegt Melle.
Zij werken beiden en delen de zorg voor het gezin. Melle werkt bij Philips Recruitment en pendelt tussen Amsterdam en Eindhoven. Estelle is procesmanager bij een grote farmaceutische industrie en is voor haar werk eens per maand in het buitenland op pad. Veelal in Europa maar een enkele keer moet zij ook naar Amerika.Vanaf januari 2015 zal haar werkterrein vooral Oost-Europa beslaan. Zij woont sinds 2005 in Nederland. Het gesprek gaat in het Nederlands, Engels en wordt doorspekt met Frans. De kinderen groeien twee-, misschien wel drietalig op.
De oudste dochter Romane is net thuisgekomen van de Franse school. Ik vraag haar wat ze er leert: 'Liedjes, spelletjes, tekenen.' Geholpen door moeder zingt ze zachtjes op mijn verzoek een Frans liedje. Het gaat over een olifantje. Ik kan het helaas niet met haar meezingen.
Ondertussen entertaint Carice het gezelschap en probeert af en toe het speentje in de mond van haar nieuwe broertje te stoppen. In de drukte sneuvelt mijn glas water. Geen nood, het is duidelijk dat Melle gewend is aan het omgaan met huiselijke calamiteitjes. Dweil en stofzuiger zijn in een handomdraai aanwezig en klaar is Kees.
Beide meisjes gaan naar De Kersenboom in Diemen op school en naar de crèche. Romane heeft het wel naar haar zin bij juf Sanne, maar Carice heeft nog wat moeite met de nieuwe situaties zoals de verhuizing en de nieuwe crèche, aldus de ouders.
Gezien de verschillende werksituaties van Melle en Estelle en de daarbij behorende reizen vraag ik me af hoe zij een en ander regelen. Ze blijken hun bezigheden op elkaar af te stemmen, zodat ze elkaar afwisselen en ze daardoor zoveel mogelijk bij de kinderen zijn. Daarnaast zijn de ouders van Melle, ook Geerdinkhofbewoners, in de buurt. Ik zeg het bijzonder te vinden, waarop Melle zegt: 'Dat is de kracht dat je bent wie je bent: flexibel.'

Wonen melle en estelle

Het huis
Het gezin woont hier sinds begin augustus. Estelle zegt dat het haar erg bevalt. De rust en de ruimte zijn heerlijk, zeker in vergelijking met de Kinkerstraat waar zij in een huis van 78 vierkante meter woonden. Hoewel zij de Kinkerstraat een erg leuke buurt vinden, is het wonen in de Geerdinkhof na de recente gezinsuitbreiding veel prettiger. In de zeer ruim bemeten tuin staat een prachtige tamme kastanje. De tuin biedt de kinderen veel speelmogelijkheid. Er is een speelhuisje om te 'bewonen' en op de grote buitentafel liggen knutsel- en verfwerkjes. Een groene krokodillenwip ligt op gebruikers te wachten.
In het huis zijn de sporen van de recente verhuizing nog aanwezig. De muren van de huiskamer zijn op één na nog kaal. Aan de muur bij de eettafel hangt een abstract schilderij. Het is gemaakt door de vierjarige dochter Romane, die kennelijk geen angst had voor het grote witte vlak en van stevige flinke kleuren houdt die op verschillende manieren (vingers, penseelstreken en krastechieken) op het doek zijn neergezet.

Hobby's
Ik durf de vraag naar hobby's bijna niet te stellen in dit zo dynamische gezin, maar doe het toch.
Melle blijkt te honkballen in Diemen en zo zegt hij er stralend achteraan: 'het gezinsleven is ook een hobby.'
Estelle heeft nu eigenlijk geen tijd voor hobby's, maar in Frankrijk reed zij paard en deed ze mee aan wedstrijden. Tuinieren vindt zij ook leuk. Ze verheugt zich op het werken in de tuin, waar een hoop te doen valt.

Waarom hier wonen? Melle en Estelle hebben veel rondgekeken voordat hun keuze op de Geerdinkhof viel. De binnenstad is onbetaalbaar. Ze noemen de Geerdinkhof een gouden plek.
Het is de natuur die Estelle aantrekt, maar ook de makkelijk te overbruggen afstand tussen de (binnen)stad en het buitenzijn spreekt in het voordeel van het wonen hier.
Op de vraag wat er wordt gemist, komt het antwoord onverwacht snel. 'Jammer dat er geen pubs, café's en restaurants in de directe omgeving zijn. In de Kinkerbuurt was het erg makkelijk even naar een restaurant te gaan, zelfs met de kinderen.'
De boodschappen doen zij graag in de Amsterdamse Poort, die ze erg gezellig vinden. Voorafgaand aan de Kinkerstraat hebben Estelle en Melle op het Bijlmerplein gewoond. Dat is dus vertrouwd gebied voor ze. Hierover pratend halen ze, een beetje weemoedig bijna, herinneringen op aan de tijd dat de markt nog op het Bijlmerplein werd gehouden en waar ze dan vanaf hun balkonnetje op neerkeken en er hun inkopen deden.

Toekomst
Gevraagd naar hun toekomst komt er een voor mij onverwacht antwoord. Ze zien zichzelf nog wel eens voor een paar jaar naar het buitenland vertrekken. Ze hebben daar zelf veel aan gehad indertijd en zeggen hun kinderen die ervaring erg te gunnen. Azië misschien wel. 'Sluit nooit iets uit', zegt Melle. 'Maar eerst maar eens wennen aan het wonen hier in dit nieuwe huis.'
'Of ik het huis nog even wil zien', vraagt Melle aan het eind van het interview. Graag natuurlijk, want het is altijd leuk om andermans huis te zien. Zeker als jezelf in net zo'n huis woont.
Melle: 'Tja, er valt nog veel te doen. Eerst maar eens de verhuisdozen uitruimen. Om mezelf te helpen heb ik een afspraak met de verhuizers gemaakt om de lege dozen te komen ophalen.'
Melle is blij met de extra ruimte waarover nu beschikt kan worden. 'Zo fijn dat je nu de familie kan ontvangen en goede logeermogelijkheid hebt.'
Tijdens de tour door het huis neem ik afscheid van het gezin. Estelle ligt met Romane op bed voor te lezen en de kleine duvelstoejager Carice zegt me gedag met een koprol. Beneden ligt de jonge Pacôme tevreden in de kinderwagen te slapen.
Ik dank Melle voor de hartelijke ontvangst en ik wens dit ondernemende en relaxte gezin alle goeds toe voor de toekomst nu in de Geerdinkhof en voor later wellicht in het buitenland!