Ik ga op bezoek bij Winde Evenhuis en haar dochters Merel en Rosan. Bij binnenkomst zie ik een met kunst ingerichte woonkamer. Overal prachtige schilderijen en keramiek(sculpturen), onder andere gemaakt door de broer van Winde en haar moeder. Het is niet moeilijk te raden dat creativiteit in dit gezin centraal staat.

Winde woonde als kind met haar ouders in Nieuw-Guinea en kwam in 1960 naar Nederland. Ze was toen zes jaar. Sinds 2000 werkt ze bij de gemeente, op dit moment als hoofd communicatie bij de Basisadministratie.
Met Hans is zij in 1987 in Geerdinkhof komen wonen. Vanuit de Pijp was dit een grote stap, maar toen ze destijds in het voorjaar op zoek waren naar een huis, werden ze verrast door de prachtige groene omgeving en bloeiende bomen. De kinderen zijn er geboren en naar school gegaan, toen nog de Bijlmer Montessori genaamd. Ze wonen hier nu nog steeds met veel plezier.
Op het pleintje waar ze wonen ken ik niet veel anderen, maar in de loop van ons gesprek blijken we veel gemeenschappelijke vrienden te kennen. Winde beleeft veel plezier aan en in haar tuin. Maar ook lezen en conditietraining behoren tot haar hobby's.

Wie zijn Merel en Rosan?
Dochter Merel, nu 22 jaar, ging na de basisschool naar het Amsterdams Lyceum en is deze zomer afgestudeerd aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam. Daar volgde zij de opleiding illustratie en ze is nu als zelfstandig ondernemer hard op zoek naar werk (www.merelana.com).
Haar twee jaar jongere zus Rosan is na haar middelbare schoolopleiding op de OSB eerst gaan werken bij lunchroom Mech op de Zuidas. In februari begint ze aan de deeltijdopleiding Human Resources (HRM).
Wonen winde merel rosan

Hans Lansink
Wie sinds 2 januari 2012 ontbreekt, is Hans Lansink, geboren in Oldenzaal: hun vader respectievelijk echtgenoot. Hij overleed na acht maanden ziek te zijn geweest. Dat was een grote schok, ook voor de buurt. Winde vertelt hoe belangrijk de steun en betrokkenheid van buren toen is geweest. Hans was architect en bouwde eigenhandig zijn studio achter in de tuin. De studio wordt nu door Merel als atelier gebruikt. Hij ontwierp in opdracht van Gerrit Zant en met subsidie van een stichting die het plan voor de vogelopvang De Toevlucht in de Bijlmerweide een warm hart toedroeg, het huis van Gerrit en de educatieruimte.
Hans was ook actief betrokken bij de erfpachtproblematiek. Samen met onder andere Nel Sieswerda zette hij zich in voor de zogenaamde vijfjaarsgroep, omdat er geen steun was vanuit de vereniging Geerdinkhof. Hij heeft echter bij de gemeente geen gehoor gekregen voor de ontstane rechtsongelijkheid, met als gevolg dat nog steeds het dubbele aan erfpachtcanon wordt betaald ten opzichte van buren.

Rosan en Merel over de Bijlmer
Rosan vertelt over het Bijlmer Kookboek dat in 1997 werd uitgegeven: ze staat als kindje van drie jaar samen met andere kinderen van de crèche in mooie Surinaamse kleding op de cover. Beide meiden voelen zich vertrouwd in onze wijk en zijn nog elke dag blij dat zij in de Bijlmer zijn opgegroeid. Ze kennen via de basisschool veel jonge mensen uit de buurt. Sommigen zien ze nog steeds.
Zoals al vaker van de jeugd vernomen is, missen ook zij hier in de buurt de faciliteiten die op hun leeftijdsgroep zijn gericht. Zij zijn er echter al gauw aan gewend geraakt om hun vertier te zoeken in het centrum van Amsterdam. Aangezien de Bijlmer een eind van het centrum van de stad verwijderd is, blijft uitgaan wat vervoer betreft toch altijd weer een hele onderneming. Zo zou het volgens de meiden al een hoop schelen als de metro's 's nachts zouden blijven rijden.

Wonen in de Bijlmer
Maar over één ding zijn ze het alle drie eens: hoewel door de dreefverlaging en bebouwing helaas veel groen is verdwenen aan de buitenrand van het hofje, is het hier nog steeds goed wonen. Water, bomen en een strandje aan de Gaasperplas, en elke zomer wel een keer langs het Gein fietsen richting Abcoude om er op het grote terras wat te eten. Voorlopig blijven ze hier nog wel.