de BIJL MERkt op

  In deze kritische rubriek, geschreven door “de Bijl”, worden actuele en recente gebeurtenissen in de Bijlmer en meer specifiek de G-Buurt, nader belicht en onder de loep genomen. Mocht u zelf zaken tegenkomen, waarbij u denkt daar zou ik nou wel eens wat meer over willen zeggen, laat het dan even weten aan de redactie. Het mag duidelijk zijn dat de Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.vertrouwelijk omgaat met de afkomst van de artikeltjes.  

Verblijf op Bali riep bij de Bijl de gedachte op: de tijd verstrijkt, sneller dan hetgeen hij heeft voortgebracht. Eeuwen, decennia, verenigen zich in het moment van nu, in mensen, cultuur en geloof.

Mijn nieuwsgierigheid maakte dat ik me afvroeg in welke mate ik nu zelf heb bepaald of ik u weer trakteer op een scherp verhaal en in welke mate mijn omgeving daarop van invloed is geweest.
Ik ben geneigd te denken dat onze omgeving van invloed is en dat die eigen vrije wil maar betrekkelijk is. Aangezien we, zeker in de Geerdinkhof, niet helemaal geïsoleerd door het leven gaan, is het interessant dat eens nader te bekijken.

Jongens, allemaal naar de bank! Willen is kunnen, Jort! Ik kan wel, maar ik wil niet. Of ik wil wel, maar ik kan niet. Willen is kunnen? Maar het onderscheid tussen willen en kunnen is flinterdun. De discussie kent geen einde, zolang het woord doen erbuiten wordt gelaten.

Wie kent dit lied van Jenny Arean en Frans Halsema niet meer? Hoe kort geleden, hoe lang geleden alweer? Jaren zeventig? En hoe actueel is en blijft deze onvergetelijke tekst? De Bijl schreef al eerder over de crisis. Al hoewel je daar tegenover altijd verhalen kunt schrijven over waar het wel goed gaat, moet ik 2011 toch wat anders afsluiten.

Gelukkig staan de kranten steeds voller als het gaat over onze toekomst. Prinsjesdag, pensioen, werkgelegenheid, zorg en welzijn. Het draait steeds weer en meer over hetzelfde. We zullen steeds meer met steeds minder moeten doen en we zijn steeds meer eerst zelf verantwoordelijk.

Mijn hersenkraker begon met het lezen van onderstaand stuk. Allerlei gedachten schoten me weer door het hoofd, vooral gevoed door de vrees dat ons stadsdeel stiekem het net rond de Geerdinkhof sluit, om vroeg of laat toch zijn zinnen door te drijven en een pad op te gaan waar wij hier met z’n allen toch niet zo blij van worden. Het stuk luidt aldus:

De Bijl is altijd op zoek naar bijzondere verhalen, prikkelende gebeurtenissen en discussies ‘op de rand’. ‘Misstanden in de politiek’- en ‘onrust in de straat’-onderwerpen liggen voor het oprapen en zijn voor veel lezers inmiddels gemeengoed. Ha, de kredietcrisis! Een onderwerp waar altijd wel weer iets ranzigs over te vertellen valt. Het woord kredietcrisis leidt de aandacht ernstig af van de werkelijke aanleiding. En die aanleiding is een al jarenlang toegestane ongebreidelde overconsumptie van de mens zelf. En dan niet een overconsumptie als het om eten gaat, maar een niet meer te stoppen geilheid naar meer geld, meer willen, meer geldingsdrang, want ‘de buurman heeft het toch ook?!’

Recentelijk werd de voorpagina van Het Parool op een negatieve manier gesierd met twee paginavullende koppen. 'Zuidoost jungle van misdaad' en 'Crisis bij Ajax is compleet'.
Wat hebben deze koppen nu met elkaar te maken, zult u zeggen. Maar ik denk eigenlijk dat u dat niet zegt, en dat De Bijl er weer wat van moet vinden.

De huizenprijzen stijgen weer in Amsterdam. Er worden weer meer vliegreizen geboekt. Gaan we nu naar Mexico of toch maar naar Spanje? Toen ik dat soort beelden voorbij zag komen, dacht ik: maar we hebben toch een kredietcrisis? Verdient die man bij KPN nu zeven miljoen euro? Hebben ze nu wél weer bonussen uitgekeerd gekregen? Ze zouden daar toch mee stoppen? Iedereen maar klagen over de gevolgen van de kredietcrisis, maar iedereen is kennelijk al lang weer achter de schermen erin geslaagd om de schaapjes op het droge te hebben. Managers en bestuur ders in de zorg...velen verdienen boven de Balkenende-norm en zelfs boven de door henzelf opgestelde beloningsnorm. De meest verdienende bestuurder in de zorg (overheids geld en onze belastingcenten) zit boven de zes ton.

De oudere Geerdinkhoffers krijgen bij het zien van de titel van deze Bijl vast een blos op de wangen. Maar het gaat hier niet over het krakerige koor dat na de oorlog uit de radiodistributie schalde. Elke ochtend om acht uur klonk toentertijd het socialistisch strijdlied Op naar het licht, om de noeste wederopbouwers mentaal te ondersteunen voordat ze op hun fiets naar het werk togen. Maar de tijden van Strijders in de arbeid, Op naar het licht, Morgenrood en Broeders verheft u ter vrijheid bestaan niet meer. Nee, het gaat in deze bijdrage van De Bijl over de verkiezingen, of in ieder geval over een landelijke activiteit waarbij Nederlandse ingezetenen in de gelegenheid worden gesteld hun heimelijk gekoesterde politieke voorkeur kenbaar te maken.

Het lijkt erop dat De Bijl een ommezwaai maakt. Maar niets is minder waar. De Bijl blijft kritisch en – zelfs in het verlengde van vorige bijdragen- geeft ook nu aan dat, van welke kant je de zaken ook bekijkt, de zaken op zich niet veranderen.
Hè, wat ingewikkeld. Even wat simpeler. Eh, hoe gaat het? Goed! En met je vrouw? Goed! Kids? Ook goed! Werk? Mwah, maar gaat ook wel goed eigenlijk! En met jou? Hoe gaat het met jou? Gaat wel! O, hoezo? Vertel!

Uit betrouwbare bron hoort De Bijl dat er com-motie is ontstaan naar aanleiding van het vorige Infobulletin. Aanleiding tot de commotie zouden twee stukjes zijn; een van De Bijl zelf en een (over stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet) waaronder de naam van de heer Niemeijer staat.
Enkele bewoners van de Geerdinkhof hebben gemeend hierover een ingezonden brief te moeten schrijven; deze brieven zijn elders in deze uitgave afgedrukt. De Bijl wil graag reageren en vijf punten naar voren brengen.

In 2006 werd het nog breed uitgemeten… de veiligheid in Amsterdam-Zuidoost was sterk verbeterd. De totale criminaliteit was met 9% afgenomen en Elvira Sweet was zeer content: ‘Ik ben dan ook zeer content dat met name de voor mensen zeer ingrijpende vormen van criminaliteit zoals roof en overval fors zijn afgenomen.’ En Zuidoost sufte verder….

Ik werd afgelopen weekend weer eens met mijn neus op het feit gedrukt dat ik geen echte Amsterdammer ben. Nou kan die neus wel wát hebben, maar even later voelde ik het toch wel.
We kwamen met de auto Amsterdam in rijden. We hadden zin in een dagje Amsterdam. “Laten we de auto parkeren onder het Olympisch Stadion. Dat kan daar voordelig en je krijgt er ook nog een dagkaartje bij voor in de tram”. OK, dacht ik. Leuk, twee vliegen in één klap. Een gezellige dag in Amsterdam, veilig en voordelig; deze laatste mening wordt overigens ernstig gevoed door het belachelijke parkeertarief in Amsterdam.

Als interim-gemeente ambtenaar krijgen we voortdurend “les” in de communicatie naar onze burgers. Alle nota’s. collegevoorstellen, etc. worden gecontroleerd op warrig en verhullend taalgebruik, dat vooral voor de burger voor meerdere uitleg vatbaar is. Er is echter één belangrijke opmerking bij te maken, ik werk op dit moment niet voor de gemeente Amsterdam. En daar ligt wel het knelpunt.

Zoals al eerder aan u gemeld, problemen beginnen vaak klein en de oplossing vaak ook met een simpele gedachte. Ook in de afgelopen tijd vond De BIJL weer de nodige tijd om de gedachte weer eens de vrije loop te laten en tot verfrissende inzichten te komen.

Op de valreep toch een grap
Want met humor kom je vaak het verst
Want de tijd is wel wat krap
Zo tussen Sint en Kerst.

Van De Bijl verwacht je soms een klap
Een kritische noot, een aanzet tot discours
En zo ook in tijd van feestoverlap
Weer een kritische koers.

Geef het stadsdeel nog eens een ander feesthoedje.

Laatst schoot m’n gedachte ineens een richting op, waarvan ik dacht “ Ja, zo kon het wel eens in elkaar zitten”. Eigenlijk gaat het over politieke ongeloofwaardigheid van ons stadsdeelbestuur. Toen ik zo de afgelopen jaren eens doorliep in m’n gedachten, kwam het beeld bij me op van “ze doen toch ook maar”.

Hebt u ook kleine kinderen gehad?

Een beetje een vreemd begin voor de anders zo kritische noten van De Bijl. En toch moest ik eraan denken. Waarom ik eraan dacht zal ik u proberen uit te leggen. Het ligt een beetje in de lijn van “Ik wil dit en ik wil dat.” ”Ja, maar wil je daar dan ook iets voor doen?” “Nee, ik heb vandaag geen zin, of ik ben even ergens anders mee bezig”, etc. Alles willen, als het maar geen moeite kost en op al teveel weerstand stuit.

We wisten het natuurlijk al wel. De zin van lokaal overheidsbeleid is niet altijd even duidelijk voor het niet-ambtelijke apparaat. En de uitvoering en het resultaat al helemaal niet.
Het kan de lezer niet helemaal ontgaan zijn dat veel in de Bijlmer op de schop gaat.

Gelukkig leveren onze bewoners zelf weer voldoende stof op om weer eens een wat kritische noot te laten horen. Aanleiding tot het item van deze keer is de laatste burenborrel. Overigens, maar dit ter zijde, voortreffelijk in de hand gehouden door onze voorzitter Yolanda Grift. Twee ambtenaren van ongelijke kunne hadden zich op hun vrije avond beschikbaar gesteld om aan de bewoners van Geerdinkhof een toelichting te geven op vragen die onder het volk leefden. En ik denk zelf...in het hol van de leeuw. OK, ze hebben het voordeel dat ze inhoudelijk goed van de materie op de hoogte zijn en in die zin een voorsprong hebben op het merendeel van onze bewoners, maar toch.

De G-buurt beschikt sinds kort weer over een nieuwe buurtregisseur. Rob Mulder. Op de afgelopen buurtborrel in De Garstkamp bestond een flink deel van de opgekomen buurtbewoners uit belangstellenden voor alleen......Rob Mulder. Niet direct met vredelievende bedoelingen, maar ook weer niet om de goede man bij binnenkomst het idee te geven dat hij z’n leven in De Garstkamp niet meer zeker was. Geen paniek en door de gong gered, hij had zich afgemeld wegens drukke werkzaamheden.

Het lijkt op dit moment wat rustig aan het politieke front. Behalve dan dat het stadsdeel de subsidie heeft ingetrokken voor de muziekschool in Zuidoost. En dat na een stijging van het aantal leerlingen van 1000 naar 7000. OK, een structureel tekort van telkens anderhalve ton per jaar is voor niemand leuk. Maar het is kennelijk een zaak waar het stadsdeel zich sterk in voelt en dus gaat de botte bijl erin. We kennen het, want we hebben het eerder meegemaakt!

In een van de vele kranten die ik lees, las ik een heel verhaal over parkeren in Amsterdam. Aangezien het hier in de buurt ook wel eens borrelt van geluiden over een naderende herziening van het parkeerbeleid (lees: betalen dus) en de boosaardige uitlatingen van sommige bewoners dat de parkeernorm per huis er één is van midden vorige eeuw, leek het me aardig deze geluiden eens te koppelen aan de visionaire uitlatingen van onze wethouder Herrema.

De Bijl heeft weer een lastige breinbreker. Het is terug te brengen tot iets van... Hoe meer mensen met een proces bezig zijn des te minder wordt de kans dat het eindresultaat iedereen bevalt. Nog sterker, als het te complex wordt is er vast één iemand die uitmaakt hoe het gaat en de rest heeft dan geen zin meer om zich zo in te spannen dat het resultaat nog enigszins dragelijk is.

“Commentaar is eigenlijk overbodig. Welke gek uit de Bijlmer (en verre omstreken) haalt het nu nog in z’n hoofd om ooit nog de beslissing te nemen om ooit nog eens in z’n leven van de drugs af te komen? Volgens mij niemand meer. Eerst op kosten van het stadsdeel op vakantie naar Tunesië en vervolgens opvangen worden in een gloednieuw drugsressort. Twee verdiepingen warmte, comfort. Nou, ik wist het wel. Wat een walhalla! Voor de strijders onder ons. Het gebouw is onder een regime geplaatst dat zegt dat dit resort er 5 jaren mag staan. Wilt u in uw agenda van 2011 aantekenen dat we dan nog eens kijken of het niet stiekem langer staat?  En voor de drugsgebruikers onder ons… geniet ervan.