Uit betrouwbare bron hoort De Bijl dat er com-motie is ontstaan naar aanleiding van het vorige Infobulletin. Aanleiding tot de commotie zouden twee stukjes zijn; een van De Bijl zelf en een (over stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet) waaronder de naam van de heer Niemeijer staat.
Enkele bewoners van de Geerdinkhof hebben gemeend hierover een ingezonden brief te moeten schrijven; deze brieven zijn elders in deze uitgave afgedrukt. De Bijl wil graag reageren en vijf punten naar voren brengen.

  1. De heer Niemeijer maakt deel uit van de redactie. Reden om in die redactie te zitten is dat het leuk is om de buurt een leuk krantje te bezorgen, dat het leuk is om stukjes te verzamelen of te schrijven die, om te beginnen naar het oordeel van de redactie, de moeite waard zijn om gelezen te worden door de buurtbewoners. De inhoud van het stukje over Elvira Sweet valt niet noodzake-lijkerwijze samen met de persoonlijke mening van de heer Niemeijer. Hij blijkt in dit geval slechts verzamelaar te zijn van stukjes die al lang en breed in diverse media hebben gestaan (Het Parool, Metro, etc.) en zelfs op de officiële webpagina’s van het stadsdeel Zuidoost en de Centrale stad. Uit de omstandigheid dat ze hier zo zijn weergegeven mag niet worden geconcludeerd dat alles waarbij de naam van Elvira Sweet opduikt per definitie riekt naar misstanden.
  2. Het feit dat het Infobulletin kritisch wordt gelezen, verheugt De Bijl. Te meer omdat uit dezelfde regel gelezen kan worden dat alle eerder gepubliceerde artikelen, doch verspreid weergegeven, kennelijk minder tot niet opvallen. Hier ligt de kracht en de meerwaarde van het Infobulletin. Houden zo, zou De Bijl willen opmerken.
  3. De reactie van lezers op artikelen komt vooral voort uit hun eigen referentiekader. (En neem van De Bijl aan dat ook De Telegraaf, de NRC, Trouw, de Volkskrant, De Gelderlander, de Gooi en Eemlander, etc, etc. per week honderden van deze reacties ontvangen). Het is ieders goed recht om waarop dan ook te reageren. Allereerst denkt De Bijl dat het plezierig is wanneer de lezer de schrijver serieus neemt. Als dat namelijk niet zo was, dan was het ook niet de moeite waard om te reageren. En nogmaals, dat ook bij informatiebronnen met wat hogere oplagen hetzelfde gebeurt, geeft alleen maar aan dat (in het algemeen gesproken) de inhoud van het artikel waarop wordt gereageerd op waarde wordt geschat. Het tweede punt is dat referentiekader. Zo heeft ook de schrijver een referentiekader, en wanneer dat niet overeenstemt met het denken van de lezer, dan heb je om te beginnen niet meer dan een verschil van inzicht, mening of standpunt. Wat is nu aardiger dan om daarover eens met elkaar van gedachten te wisselen, in plaats van elkaar maar direct voor rotte appel uit te maken?
  4. En dan Elvira Sweet. Niets lijkt me zo oninteressant als om nou eens een artikeltje te schrijven over Elvira Sweet. Dat De Bijl zich daar nu ogenschijnlijk toch toe laat verleiden is alleen te wijten aan het feit dat De Bijl reageert op de ingezonden brieven. Ik kan me van de heer Niemeijer wel voorstellen dat hij het lastig vindt in de redactie te zitten, stukjes bij elkaar te rapen om u te informeren en vervolgens het vuur na aan de schenen gelegd te krijgen over iets wat niet van zijn eigen hand is. Ik denk dat als hij het zelf had moeten verzinnen hij het over iets meer inspirerends had kunnen hebben. Want hoe vaak zijn inwoners van Zuidoost niet voor de volle 100% genegeerd en geschoffeerd, zijn hun zaken beloofd, zijn loze beloftes gedaan, etc. En ook daar staat mevrouw Sweet met haar volle verstand bij! Nou maak je een kind gek, maar niet de heer Niemeijer en niet het bestuur van uw onvolprezen Vereniging van Huiseigenaren. U raadt het vast al (aldus de heer Niemeijer): bij hem geen enkele aanleiding het dus maar enigszins over mevrouw Sweet te hebben.
  5. En dan als laatste, maar zeker niet als minste: De Bijl, me, myself. De Bijl mag zich verheugen in een trouwe lezersschare, al zeg ik het zelf. Misschien komt dat wel doordat De Bijl vaak op papier durft te zetten wat anderen wel dénken maar vanuit hun positie niet kunnen of willen zéggen. De Bijl zoekt graag de rand op, trekt soms iets uit zijn vertrouwde kader of belicht een onderwerp net even anders, waardoor er een ander beeld ontstaat. En zoals u merkt, schuwt De Bijl ook de discussie niet en staat De Bijl voor wat hij zegt. De Bijl is goed geïnformeerd, kent de media, kent de politiek van binnenuit, kan heel goed vanuit die positie zijn plaats kiezen en blijft opvallend onopvallend aanwezig. De Bijl laat zich door niemand het zwijgen opleggen daar waar er juist eens iets gezegd moet worden.

Het was me weer een genoegen! Graag tot de volgende keer.