Gelukkig staan de kranten steeds voller als het gaat over onze toekomst. Prinsjesdag, pensioen, werkgelegenheid, zorg en welzijn. Het draait steeds weer en meer over hetzelfde. We zullen steeds meer met steeds minder moeten doen en we zijn steeds meer eerst zelf verantwoordelijk.

We moeten eerst zelf zorgdragen voor ons eigen welzijn en pas ver daarna kunnen we een beroep doen op ondersteuning van de overheid. De Bijl denkt dat dat ook wel terecht is. Jarenlang hebben we in tijden dat het allemaal kon ook wel erg achterover geleund en hebben we van de overheid verlangd dat ze ons ten dienste was, maar nu... De tijden zijn veranderd en dat is niet altijd even ongelukkig.

Aha, hier ligt dan wel enige contradictie (maar niet direct verder vertellen, hoor!). We moeten dus steeds meer voor onszelf zorgen, vond de overheid. Oké en dat gaan we dus ook maar even doen! Sterker nog, dat doen we dus al. We wachten langer op het doen van diepte-investeringen, we gaan niet vier, maar twee keer met vakantie, etc. Het geld blijft steeds langer bij onszelf en dat merken we in de economie. Was het niet zo dat we dat ook merkten op de woningmarkt? Zat de woningmarkt niet volledig op slot?

Nee hoor, niet in Zuidoost. Daar wil men tegen de stroom in een rij nieuwbouwwoningen plaatsen, op een locatie waar ten eerste niemand dat wil en ten tweede straks geen kip wil zitten, omdat hij dan óf in de tuin van z’n buurman woont óf omdat de plooien uit z’n broek worden gereden als hij de voordeur uitstapt.
Maar wie zou dat dan zo graag willen, al dat gedoe? De koper vast niet! Maar laten we eens een kijkje nemen bij de achterdeur. De Bijl kan zich het volgende scenario wel voorstellen. Laten we aannemen dat er een projectontwikkelaar is die in z’n meerjarenplanning heeft staan het slijten van enkele mooie, vrijstaande woningen in het wat duurdere segment. Hij gaat op zoek naar een geschikte locatie en komt terecht bij een wel zeer aantrekkelijke locatie, namelijk tegen de Geerdinkhof aan. Hij gaat naar de eigenaar van de grond en komt terecht bij het stadsdeel. Die gaan eerst met de hakken in het zand, want die weten als geen ander dat ze het geld in hun zak moeten houden en ten tweede, ook zij kennen de markt en willen niet met de gebakken peren blijven zitten.

Maar wanneer ga je door de bocht als stadsdeel? Als uit je rekensommen blijkt dat je toch wel lekker kunt verdienen aan de uitgifte van erfpachtgrond op een bepaalde locatie, dan kijk je niet meer zo nauw naar het grotere geheel. Dan ga je voor de bijl (ja, dat is ijdel gebruik van mijn eigen naam) en ziet anderhalf miljoen euro binnenstromen... Maar dat die mooie locatie uiteindelijk een merkwaardig stedenbouwkundig mengelmoesje wordt, wil je dan niet meer weten.

Het is net als in de grote wereld. Net als overal betekent geld hier macht en macht geld. Daar gelden dus geen wetten meer van argumenten, normen, waarden, common sense, et cetera. Wie betaald wordt, bepaalt, maar heeft een groot probleem, want hij kan dus ook niets uitleggen aan zijn burger. De burger wordt dus niet alleen gedwongen om in de toekomst steeds beter voor zichzelf te zorgen. De burger heeft een dubbel probleem. Bij de zorg om voor zichzelf te zorgen moet hij ook nog een keer opboksen tegen een overheid die steeds beter voor zichzelf zorgt. En wie het geld heeft, heeft de macht.
In vele, vele opzichten vreest De Bijl met grote vreze!