Verblijf op Bali riep bij de Bijl de gedachte op: de tijd verstrijkt, sneller dan hetgeen hij heeft voortgebracht. Eeuwen, decennia, verenigen zich in het moment van nu, in mensen, cultuur en geloof.

Mijn gedachten gaan terug naar m'n geboorteplek. Een voor een belangrijk deel naoorlogse wijk. Vooral eind jaren vijftig en zestig werden er voor die tijd moderne huizen neergezet. In mijn ogen van toen grote huizen. Sommige hebben een architectonische waarde, weer andere doen me denken aan een kopie van een van de onderkomens van de Thunderbirds. Nu, vijftig jaar later, is de hele wijk overgenomen door andere mensen. Vaders en moeders van toen zijn allang overleden en soms de kinderen ook. In een film zie ik ze allemaal voor me en kan me moeilijk voorstellen dat er geen woorden meer zijn, geen uitwisseling van herinneringen en afscheid. Alleen de huizen zijn er nog. Zo ook de Geerdinkhof. Het huis staat er nog, zoals ruim twintig jaar terug. De voetstappen, de geluiden van spelende kinderen zijn gevat in foto's. Nu vullen andere geluiden het huis. Ruim twintig jaar aan belevenissen, strijd, rust, het dagelijks leven zijn de afgelopen jaren samengebald in bijdragen van De Bijl. Het Infobulletin zal de tijd overleven, de mensen van toen zullen deel gaan uitmaken van de herinnering, van het verleden; anderen zullen het geluid van vandaag en morgen laten horen. Dingen blijven, dingen gaan verloren. De herinnering blijft, terwijl de tijd verstrijkt. Het was mij een genoegen voor enige tijd uw Bijl te mogen zijn. Met plezier weerbarstige zaken opengebroken, taaie materie gekliefd, gesloten stof van binnen laten zien. Kortom, soms is De Bijl als hulpmiddel onmisbaar in het leven van een eenvoudig mens. Het ga u allen goed daar, aan het altijd zo lommerrijke Geerdinkhof!

Van de redactie
Zoals u heeft kunnen lezen, houdt de Bijl ermee op. Na jaren bijdragen van vaak prikkelende, soms meer filosofische aard, gooit de auteur het bijltje erbij neer. Menig lezer van het Infobulletin zal zich wel eens afgevraagd hebben wie dat nou was, die 'Bijl'. Nou, dat was Jan Niemeijer. Jan verhuisde reeds enkele jaren geleden vanuit Geerdinkhof naar Castricum, maar bleef onvermoeibaar bijdragen leveren voor het Infobulletin. Hij sprokkelde lokaal nieuws bij elkaar (websites kun je overal lezen, nietwaar?) en verzorgde rubrieken als Wist u dat? Maar zijn echte ei kon hij kwijt in De Bijl. Hem is het in ieder geval gelukt om ingezonden brieven te krijgen, zelfs ondanks het feit dat zijn bijdragen geregeld vooraf door een kuisende hand waren bewerkt. Want in de Bijl ging Jan los; dan kregen stadsdeelbestuurders en andere pluchedieren er genadeloos van langs. Jan zwaaide de Bijl vooral vanuit verknochtheid aan zijn woonomgeving en uit ergernis over de doofheid van ambtenaren voor wat toch zo vanzelfsprekend de belangen van de bewoners zijn. Geen beter plek voor de Bijl dan Zuidoost! Veel mensen kennen Jan nog als bestuurslid en ijveraar voor de Geerdinkhof. En ook uit zijn laatste bijdrage blijkt weer treffend hoe zijn leefomgeving Jan aan het hart gaat. Daarom heeft hij ook maar heel langzaam afscheid kunnen nemen van Geerdinkhof. Maar met het vertrek van Richard Husslage uit de redactie kwam ook voor Jan een natuurlijk moment om zijn medewerking aan het Infobulletin te beƫindigen. De redactie dankt Jan voor zijn energieke inzet voor het Infobulletin en voor de jarenlange stroom van bijdragen. Jan kan zich nu volledig richten op zijn huidige woonplek. Mocht hij zich ook daar met de buurtkrant gaan bezighouden, dan zijn we benieuwd welk werktuig nu zijn pseudoniem gaat worden. Schep? Spaan? Of toch weer een Bijl? Bestuurders gaan tenslotte overal in de eerste plaats hun eigen gang.