Sandeh

Had u het ook zo moeilijk op 18 maart? Dat u niet wist op wie u moest stemmen bij de waterschapsverkiezingen? Ik zat er ook behoorlijk mee.

sandeh waterschap-2

Af en toe wandel ik in de buurt. Een aardig loopje is via de uitspanning Langerlust, dan langs de Gemeentelijke Waterleiding en tot slot doorstappen richting metrostation Gein. Dit tochtje voert over een pad met links en rechts nogal wat groen.
sandeh koe-1

sandeh parelhoen

Het fotobijschrift luidt: 'Dit is geen korhoen.' U krijgt misschien de associatie met de wereldberoemde afbeelding van René Magritte van een pijp met vlak daaronder de boodschap: 'Dit hier is geen pijp'. 'Ceci n'est pas une pipe', voor de fijnproevers. Klopt, want het was een olieverfschilderij.

Vroeger, toen ik nog jong was, woonde ik in de Jordaan. Een spontaan praatje op straat was geen uitzondering.

Op de terugweg van de bakker naar huis met een brood onder de arm sprak een man me aan.
Meneer?
Ja...
Gaat u dat brood helemaal opeten?
Ja, ik denk het wel.
Ook de korsten?
Ja, die ook.
Nou, die krijg ik niet meer weg.
De man vervolgde zijn weg. Vaak denk ik nog aan hem als ik een brood koop.

In het laatste nummer van ons Infobulletin staan een paar stukjes over de kaalslag die onze Bijlmerweide heeft getroffen.

sandeh gevangenis

Een vrouw loopt door onze wijk. Ik zie haar vaak, zomer en winter, vroeg of laat, nat of droog.

Misschien heeft u haar ook wel eens gezien. Ze is op leeftijd, klassieke kleding, waarschijnlijk afkomstig uit een oosters land. Ze intrigeert me. Als ik haar zie, knik ik haar toe, maar haar blik is gericht op elders, op een mij onbekende plaats en tijd. Ik durf haar niet aan te spreken, dat zou ongepast zijn, dat zou een inbreuk op haar privacy zijn.

Deel 3 in de serie Democratie & cocaïne: Geen enkele schaamte, louter arrogantie van de macht.
sandeh democratie en cocaine

Wat voorafging
Een korte inhoud van het voorafgaande. In januari 2013 onthult Het Parool dat er 'integriteitsschendingen' plaatsvinden in het ambtelijk bolwerk van Zuidoost. Een leidinggevende dame van de stadsreiniging, N.M., die zichzelf de bijnaam 'Zwarte weduwe' heeft gegeven, hield in de vroege middag drinkgelagen, waarvoor medewerkers naar de drankwinkel werden gestuurd met geld uit de kleine kas van de afdeling.

Als onderzoeksjournalist ben ik eropuit getrokken, want er is iets spannends gebeurd in Zuidoost. Iets met drank, corruptie, cocaïne en machtsmisbruik. Deze onderwerpen passen wel bij de Bijlmer. Wat mag ik van deze affaire weten als burger van Zuidoost? Lees hier mijn zoektocht.

Heeft u ook zo’n hekel aan de politiek? Logisch. Ook in de Bijlmer hebben we politici die een gewoon mens horendol maken. Hier de boomkwestie. Politici gaan over bomen, en dat doen ze zo...

Vroeger, toen ik jong was, speelde ik op een wild terrein. Later werd dat omgetoverd in de snelweg A10. Woest land, dijken, bakstenen kolommen, gebouwd voor een spoor dat nooit kwam, een enkele koe. Ongetwijfeld ook een pedo, die gepaste afstand hield.

Als je een vijand wil verslaan, moet je in de huid van die vijand kruipen. Ga denken zoals hij denkt, en jouw overwinning is nabij. Twee eenvoudige voorbeelden.

Het fijne van een eigen kolom is dat ik mijn persoonlijk leed wereldkundig kan maken. Nou ja, wereldkundig dan voor zover de wereld bestaat uit de postcode 1103. Om mijn leed kort samen te vatten: ik word gek van een gek.

Het is een zonnige middag en ik loop door ons wijkje. Door het hele wijkje heen, van linksvoor naar rechtsachter. Een buitenstaander zal wellicht slechts monotone huizenrijen zien, uitgevoerd in handgevormde bakstenen. Ik zie echter een veelheid aan architectonische vondstjes, gebaseerd op een solide basispatroon. Vooral op tuinhekjes, hagen en schuttingen is de creativiteit losgelaten. Ik zie prachtige huizen, tuinen en gemeentegroen, maar geen mensen. Het is uitgestorven. Geen hond.

Bij de entree van ons fraaie wijkje gaan misschien vijftien eengezinswoningen verrijzen. Dat is niet fijn, want dan verdwijnt er weer wat groen, komen er erg hoge woningen, staan sommige achterliggende huizen opeens in de schaduw en ontberen deze pechpanden dan hun vrije uitzicht. Wij, Geerdinkhoffers, laten het gelaten over ons heen komen. We zijn te netjes. Zoveel begrijp ik uit het vorige Infobulletin (2011, september) en uit de bezorgde woorden van onze Geerdinkhofmoeder Yo.

Taalfouten, we maken ze allemaal. U, ik en de burgemeester ook. Zolang het niet om een dictee van de basisschool gaat, maakt niemand zich druk om taalkundige missers, mits de boodschap duidelijk blijft.

Als ik in mijn wijkje ga wandelen - tja, soms doe ik dat - dan kom ik altijd langs een heel bijzonder huis. Het is er eentje uit de serie van de patiowoningen. Toen ik lang geleden een huis zocht in Geerdinkhof, bleken die bungalows voor mij te duur. Het eenvoudige type met twee bouwlagen was wel betaalbaar, dus daar zit ik nu. Ook niet verkeerd, maar toch net wat minder.

Het had de gehele ochtend geregend, maar nu was het droog. Ik toog naar de plaatselijke uitspanning en nam plaats op het terras. Een plasje water op de tafel was de stille getuige van de gevallen regen. Voor ik koffie ging bestellen bij de serveerster vroeg ik eerst of ze de tafel wilde drogen.

Eeftink is niet meer. De flat ging plat en het puin is afgevoerd. Weer een stukje jeugd foetsie.

Ook ik ontwijk graag de belastingen. Het is niet netjes: wel profiteren van alle openbare diensten maar niet willen dokken. Ik troost mij met de gedachte dat ik niet alleen sta in mijn verdorvenheid. En hoe had ik anders mijn riante pand kunnen betalen?
Volgens de gemeentelijke aanslag van de WOZ, Wet Waardering Onroerende Zaken, voor kenners, bewoon ik een kapitaal pand. Niet dat het nu direct een uitgewoond en bouwvallig krot is, maar zó duur, nee dat kan niet.
Tom Poes, verzin een list.

Ik heb niet zoveel met het ecosysteem. Dat ligt aan mijn jeugd. Op onze waranda op twee hoog koerden duiven die mijn vader op zondagochtend wakker maakten. Paps pakte dan de zwabber, smeet de deuren open en verjoeg de gevederde vriendjes.