Eerst bekeek ik de verkiezingsbeloftes, maar ze kunnen natuurlijk beloven wat ze willen. Toen ging ik op zoek naar het stemgedrag van de afgelopen vier jaar van de politieke partijen en groeperingen. Hup, internet op. U voelt hem al aankomen: er was niks te vinden op de website van ons waterschap Amstel, Gooi en Vecht. Doortastend als ik ben, wilde ik een mailtje sturen. Ach, hoe had ik kunnen verwachten dat een bestuurslaag, die zijn wortels in de achtste eeuw heeft, over een e-mailadres beschikt.
Voor het eerst sinds lange tijd heb ik een brief geschreven; u weet wel, letters op papier, die in een envelop gedaan en opgestuurd. Ik waande me weer in die geweldige jaren tachtig. Via de telefoon, één stapje moderner, kreeg ik antwoord. Het stemgedrag was te vinden op hun andere website. In de loop van de jaren heb ik geleerd dat het antwoord 'het staat op internet' zoveel betekent als 'lazer op'. Het was er niet te vinden, maar wellicht zat het verstopt achter een wachtwoord dat ik bij de griffie kon aanvragen. Weer een brief, weer een postzegel. Antwoord per brief van het waterschap: 'Het wachtwoord is voor waterschapsleden, niet voor u. Maar vanaf nu gaan we het stemgedrag via onze website bijhouden.'

sandeh waterschap-1

Om u maar alvast mijn mening te verklappen: ik vind het belangrijk dat de waterschappen er zijn en vooral ook blijven. Hiervoor is wel een legitieme basis nodig die zijn wortels vindt in het opkomstpercentage bij de verkiezingen. Maar dan moeten wij, kiesgerechtigden, wel weten wat het waterschap doet. Helaas staat er niks over het waterschap in de krant of de regionale periodieken. Reden hiervoor is dat deze bladen door de opkomst van digitale media geen geld meer hebben om een journalist te betalen. Ik vroeg me af of het waterschap niet een journalist zou kunnen inhuren om het wel en wee, plus het stemgedrag, van het waterschap te verslaan en te publiceren. Ik vroeg me af hoe ik dat voor elkaar kunnen krijgen. Weer een brief?

Nee, ik ging naar de algemene bestuursvergadering die openbaar is. In een foeilelijk gebouw aan de Amstel met prachtig uitzicht op diezelfde Amstel, kwam een dertigtal leden ter vergadering bijeen op de negende verdieping. Ik zat aan de zijkant en luisterde. Hoofdonderwerp van die avond was de problematiek van de Hoekermolen. De molen krijgt te weinig water om weg te malen, en indien er te weinig wordt gemalen dan worden de boktorren niet verjaagd en als die beestjes blijven zitten, heb je over een tijdje geen molen meer.

Het werd spannend. De PvdA diende een motie in met als fraaiste zinsnede 'pacta sunt servanda'. De PvdA wil dat de molen voldoende water krijgt. Nu had ik bij een technisch instituut als het waterschap verwacht dat verzoeken gekwantificeerd zouden worden, dus bijvoorbeeld 600 m3 water per maand, gecombineerd met vaktermen als verval, verhang en debiet. Niets van dat alles: alleen het verzoek om 'voldoende' water. Na wat heen en weer gepraat werd de motie ingetrokken, zodat ik nu nog niet weet hoe ze stemmen.


Na afloop sprak ik met drie leden en met de dijkgraaf. Ja, ja, uw correspondent verkeert in hoge kringen. Ze zijn het met me eens dat het waterschap meer aan de weg moet timmeren om meer stemmers te trekken en daarmee bestaansrecht te houden. Ze weten alleen nog niet hoe; er wordt over nagedacht.

sandeh waterschap-3

Na mijn bezoek aan de vergadering van het waterschap en na het typen van dit stukje, leun ik vergenoegd achterover: ik heb een bijdrage geleverd aan de instandhouding van een democratisch instituut. Wat een heerlijk gevoel.

Volgende vergaderdatum: 2 juli 2015, 20:00 uur, Ouderkerkerdijk 7, zaal B9.05, chocolade cake en minimarsjes in overvloed aanwezig.