Het vertrouwde beeld van het kunstwerk dat de entree van de wijk Geerdinkhof zo herkenbaar maakt is weer teruggeplaatst. Het kunstwerk is destijds in nauw overleg met de bewonersvereniging tot stand gekomen. Lange tijd hebben de twee kolommen zelfs als “logo”gediend op het briefpapier van de vereniging.
Het is al weer lang geleden, dat de betekenis, de ontwerpers en de ontwerpgegevens aan de bewoners kenbaar zijn gemaakt. Voor al diegenen die het niet meer weten en voor alle nieuwe bewoners volgt dan nu een hernieuwde kennismaking.

Het kunstwerk staat op een T-kruising en de kunstenaars hebben als uitgangspunt een markering van de toegang naar de wijk Geerdinkhof genomen. De eerste schetsen laten een piramide zien, met de drie zijden van deze piramide op de drie punten van de Tkruising. De kunstenaars, over wie straks meer, dachten in eerste instantie om niet de vlakken, maar alleen de drie zijden van de piramide te realiseren. Later vonden ze door één zijde weg te laten, dat dit lijnenspel een grotere spanning zou krijgen. De twee overgebleven zijden werden op die manier immers niet door een derde gesteund en leken te zweven. Er was nu sprake van een “virtuele” piramide. Een nog grotere spanning (letterlijk en figuurlijk) werd verkregen door ook deze twee kolommen niet aan de bovenzijde te verbinden, waardoor een hechtere constructie zou ontstaan, maar elkaar net niet te laten raken. Ook zouden de kolommen door hun lengte (25 en 23 meter) gaan doorbuigen. Door de kolommen een voorspanning te geven is dit voorkomen. Ook ziet men uiteraard niet dat deze vrij hangende constructie onder de grond door een enorm fundament wordt gesteund en als contragewicht dienst doet.

Het verkeer rijdt zodoende onder twee kaarsrechte kolommen door die, onder een constructief onmogelijke hoek, vrij lijken te hangen en geen buiging vertonen. Het kunstwerk is ontworpen door Peter Jansen en Mathijs van Dam. Een kunstenaarscollectief dat een groot aantal zogenaamde “landmarks” in Nederland heeft gerealiseerd, o.a. in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Leeuwarden, Den Bosch, Deventer en Den Helder. Beide heren waren als “professors of art” verbonden aan de Academie voor Fijne Kunst in Rotterdam. Zo hebben ze als collectief een belangrijk computerprogramma ontwikkeld, waarbij driehoeksvormen en kleur zijn ingevoerd in de virtuele wereld van drie dimensionale kleurenvelden tot de derde orde. Ze beschouwden zichzelf niet als computerartiesten, hoewel ze pionierden in het pre-computer tijdperk voor drie dimensionale computersystemen. Ze gebruikten hun computersystemen slechts als een middel om tot de uiteindelijke vorm van hun kunstwerken te komen. In 1994 hebben ze de eerste prijs gewonnen met het ontwerpen van een kunstwerk voor een GSM-antenne.

Het heeft nog even geduurd voordat de verkeerspolitie akkoord ging omdat men in eerste instantie van mening was dat het beeld de aandacht van de automobilist op dit kruispunt zou afleiden. Inmiddels heeft een ieder kunnen zien dat het kunstwerk weer een prominente plaats inneemt bij de T-splitsing en daarmee weer als vanouds onze wijk markeert.