Er wordt een Droomzone gerealiseerd in Amsterdam Zuidoost. Nee, dat gaat niet over een plaats waar je heerlijk weg kunt dromen in een landschappelijk aantrekkelijk gebied onder het genot van een versnapering en als het meezit in de zon, maar over een smalle strook langs de ’s-Gravendijkdreef waar het stadsdeel Zuidoost voornemens is om vijftien vrije kavels uit te geven.

Dit is het resultaat van:

  • 12 jaar vechten tegen een stadsdeel, dat zich van meet af aan op het standpunt heeft gesteld dat zij wel weten wat goed voor ons is. Dit stadsdeel, gedomineerd door de PvdA en geflankeerd door de VVD, incasseert en passant de bijbehorende penningen – lees erfpachtinkomsten – die met deze voorgenomen woningbouw gepaard gaan.
  • 12 jaar vechten tegen het stadsdeel: tégen en niet mét, omdat in al die jaren er nog geen millimeter is veranderd aan de plannen.
  • 12 jaar vechten tegen het stadsdeel: tégen en niet mét, omdat in al die jaren nog nooit de voorzitter van het stadsdeelbestuur langs is geweest.
  • 12 jaar vechten tegen het stadsdeel: tégen en niet mét, omdat een van de vorige stadsdeelvoorzitters vol trots op de Nieuwjaarsborrel vertelde dat ze gewonnen had van de bewoners. 

Wat is er aan de hand? In die zeer smalle strook langs de ’s Gravendijkdreef moeten koste wat het kost woningen verrijzen. Woningen in het duurdere koopsegment. Woningen die duurder zijn dan de woningen in Geerdinkhof. Woningen die duurder zijn dan de woningen in Nieuw Grunder; waarvan trouwens nog niet alles verkocht is maar nu verhuurd wordt. Woningen waar Geerdinkhof altijd negatief op aangesproken is: de gouden rand van de Bijlmer, verstopt achter groen. En nu worden we zelf weggestopt achter een nieuwe, platina wand.

Waarom zijn we tegen? We wonen inderdaad in een groene stadsrand met veel ruimte en rust. Daar betalen we ook fors voor. En daar werken we ook voor. En juist omdat de rest van de Bijlmermeer volgebouwd wordt, is het prettig om een overgang ván de stad naar het platteland te hebben.

  • Al was het maar voor de hoogstnoodzakelijke waterberging.
  • Al was het maar omdat bomen en struiken náást je voordeur leiden tot een betere gezondheid (lees de rapporten van onderzoeksbureau Alterra hierover maar na).
  • Al was het maar omdat een beter milieu óók in Zuidoost zou kunnen beginnen.


Hebben we last van het Nimby-syndroom? Sinds 1999 proberen we in contact te komen met het stadsdeel voor overleg over onze leefomgeving. We hebben tijd én geld geïnvesteerd – veel tijd en veel geld. Maar de verantwoordelijke portefeuillehouders durfden niet met ons en onze adviseurs te komen praten, omdat we misschien wel gelijk zouden kunnen hebben. Omdat we misschien, met dezelfde financiële opbrengst voor het stadsdeel, een betere leefomgeving zouden kunnen realiseren.

Misschien zijn we wel te netjes geweest. Hebben we ons te veel gevoegd naar de wijze waarop je om zou moeten gaan met elkaar. Misschien hebben we de stadsdeelraadsleden die in Geerdinkhof wonen te weinig lastiggevallen. De normen en waarden, weet u wel? Toch bekruipt ons de gedachte dat je een paar bewoners continue voor de gek kunt houden en alle bewoners even voor de gek kunt houden, maar niet alle bewoners continue voor de gek kunt houden.

Is er sprake van een Droomzone als deze zich bevindt tussen een drukke rijweg (elke twee minuten een bus die stopt en optrekt), twee basisscholen met een schoolplein direct grenzend aan de achtertuin van de voorgenomen nieuwbouw (veel leven!) en buren die een planschadeprocedure gaan starten? Misschien. Toch hopen we tegen beter weten in dat de politici - die zich dus in overgrote meerderheid nooit hebben laten zien - zich realiseren dat de kloof tussen burgers en politiek niet op deze manier, met een Droomzone, geslecht zal worden. Nog even, en dan zijn de stadsdelen geschiedenis. Nu nog de Droomzone wegdromen.