Zaterdag 12 april, garageverkoop in Geerdinkhof. Met mijn oude vader van bijna 87 heb ik een week van tevoren letterlijk de hele garage doorlopen en 'opgeruimd'. Het moest er, na jaren van slordige huishouding aldaar, maar eens van komen. Het weer was niet slecht. Af en toe een zonnetje en met een dik wollen vest aan best te doen. De garagedeur vertrouwde ik niet, die liet ik ook nu (na 13 jaar) nog maar even dicht. Ik had in de garage schragen gevonden en een mdf-blad. Nostalgisch gevoel kwam naar boven naar de jaren in de 'flat' toen ik daaraan studeerde. Ik maakte de tafel voor de garagedeur op. Oude radio's, glazen, kattenbak, gordijnen, magnetensets, diversiteit aan rommeltjes dus.

Ik was nieuwsgierig naar medegarageverkopers, maar dat viel tegen. Op zichtafstand slechts twee actieve bewoners. Op ons pleintje bleven de garagedeuren dicht. Ik installeerde me om 13.00 uur in het magere zonnetje. De eerste klanten op de fiets en in de auto lieten niet lang op zich wachten. Rond 14/15.00 uur was het best gezellig bij mijn garage: een paar buren en geïnteresseerde kopers. Kopjes koffie. De verkoop ging eigenlijk niet slecht. Met prijzen van 1 en 2 euro had ik binnen de kortste keren al een 20 euro!
Een jong meisje had een paar skeelers aangedaan en skeelerde enthousiast ons pleintje rond. Mijn prijs? 4 euro, zei ik, aangemoedigd door de omstanders om de prijs wat op te voeren. Protest van de omstanders viel me ten deel, ik bleek nog veel te goedkoop. Ik moest lachen. 'Per stuk dan?', opperde ik. Maar de prijs was genoemd en de ouders rekenden snel af. Het ging me niet om het geld, de rommel moest weg. Het moet allemaal leuk en aantrekkelijk blijven voor de struinders, die de moeite nemen op een willekeurige zaterdag in april onze rommeltjes over te nemen. Het meisje skeelerde blij weg.
Opbrengst van de dag? Uiteindelijk had ik zo'n 50 euro. Geen slechte opbrengst bij mijn prijsjes!