Een clandestiene jager in de Bijlmerweide
Achter haar, voorbij de schuifpui van het balkon, lagen de kamers van het appartement als een opeenvolging van grotten
Achter haar, voorbij de schuifpui van het balkon, lagen de kamers van het appartement als een opeenvolging van grotten
Haar naam was Charlotte. Het meisje had haar naam voor mij gespeld, langzaam, letter voor letter, met een geduld dat verried dat in haar ervaring mannen zoals ik niet altijd even pienter waren.
Zij was zonder twijfel de mooiste meid van het moment, in deze weide, mis‐ schien wel in heel Amsterdam.
Je kan het altijd horen wanneer er gevoetbald wordt op het daarvoor bestemde weiland vlakbij de Provincialeweg.
Het was een mooie eik, zover je een boom mooi kunt vinden. Menigeen heeft een subjectief beeld van schoonheid.
“Seth? Ben je in de buurt?” De vraag trilde door een dunne ader van water maar werd gedempt door het veen onder de oppervlakte van het maaiveld.
Zijn naam was Poekie. Daar kon hij niets aan doen. Toen zijn baas hem aanschafte had die al voor die naam gekozen, ongeacht het geslacht.
Het was naar Nederlandse begrippen die dinsdag een mooie herfstdag.